Bractwo Św. Piusa X w ujęciu jako schizma. Tradycja – TAK. Schizma – NIE.

 – Bractwo Św. Piusa X w ujęciu jako schizma.
Tradycja – TAK. Schizma – NIE.

Pełne zautomatyzowane opracowanie – w PDF – zawierające zrzuty ekranów przywołanych tu źródeł i ułatwiające poruszanie się po obszernym materiale jest do pobrania pod
https://jozefbizon.files.wordpress.com/2015/03/064_bractwo_sw-piusa_x_w_ujeciu_jako_schizma.pdf
1. Abp Marcel Lefebvre złożył swój podpis pod wszystkimi dokumentami Soboru Watykańskiego II (1962 – 1965) – nawet pod tak bardzo później atakowanym przez niego dekretem o ekumenizmie i deklaracją o wolności religijnej. Potwierdzenie tego faktu mamy z różnych źródeł i od ludzi z różnych pozycji o tym piszących, a to w:
.
 „Nowy Ruch Liturgiczny” – źródło:
http://www.nowyruchliturgiczny.pl/2011/10/od-redakcji-ii-abp-marcel-lefebvre.html
Zrzuty ekranów „Nowy Ruch Liturgiczny” – (według stanu strony na dzień 01 marca 2015 r.)
.
[ Idź do Zrzut_ekranów_Nr_1 ] – (Aktywne w pełnym zautomatyzowanym opracowaniu w PDF)
——————————————–
„Arcybiskup Lefebvre podpisał wszystkie dokumenty Soboru Watykańskiego II – źródło:
http://gloria.tv/media/x8hBd8amQjk ; http://gloria.tv/media/x8hBd8amQjk/postings
Zrzuty ekranów „Arcybiskup Lefebvre podpisał” – (według stanu strony na dzień 01 marca 2015 r.)
.
[ Idź do Zrzut_ekranów_Nr_2 ] – (Aktywne w pełnym zautomatyzowanym opracowaniu w PDF)
=================================================
.
2. O poczynaniach abp Marcela Lefebvre (Francuza) po Soborze Watykańskim II – aż do jego ekskomuniki, którą sam na siebie zaciągnął – sporo dowiadujemy się z artykułu „Góry Gelboe – Jeden z pierwszych seminarzystów abp. Lefebvre’a opłakuje upadek jego Bractwa” autorstwa Bp Donalda J. Sanborna (obecnie sedewakantystę). – źródło:
http://www.ultramontes.pl/Gelboe.htm
Zrzut ekranów „Góry Gelboe” – (Aktywne w pełnym zautomatyzowanym opracowaniu w PDF)
.
[ Idź do Zrzut_ekranów_Nr_3 ] – (Aktywne w pełnym zautomatyzowanym opracowaniu w PDF)
—————————–
Artykuł ten został opublikowany w języku polskim w 2004 r. i jest on przekładem z języka angielskiego artykułu „The Mountains of Gelboe – One of Abp. Lefebvre’s first seminarians mourns the fall of his Society”opublikowanego w z czasopiśmie „Sacerdotium”, nr 12, Lato 1994 r., a także opublikowanego na http://www.traditionalmass.org/articles/article.php?id=50&catname=12
Zrzut ekranów „The Mountains of Gelboe – One of Abp. Lefebvre’s first seminarians mourns the fall of his Society” – (według stanu strony na dzień 13 marca 2015 r.
.
[ Idź do Zrzut_ekranów_Nr_4 ] – (Aktywne w pełnym zautomatyzowanym opracowaniu w PDF)
——————————
W 2012 r. artykuł ten został przełożony na język czeski (“Hory Gelboe – Jeden z prvních seminaristů arcibiskupa Lefebvra płáče nad úpadkem svého Bratrstva.”) – http://www.michaelsa.cz/?p=1380
Zrzut ekranów – (według stanu strony na dzień 13 marca 2015 r.
.
[ Idź do Zrzut ekranów NR_5 ] – (Aktywne w pełnym zautomatyzowanym opracowaniu w PDF)
—————————–
Na początek zauważmy, że SW II nie zakazał odprawiania Mszy Św. w rycie trydenckim.
.
Z SACROSANCTUM CONCILIUM KONSTYTUCJA O LITURGII ŚWIĘTEJ, WSTĘP.
[Do pobrania pod https://jozefbizon.wordpress.com/2015/03/07/konstytucje-deklaracje-dekrety-soboru-watykanskiego-ii-niektore-encykliki/ ]
.
4. Na koniec trzymając się wiernie tradycji, Sobór święty oświadcza, że święta Matka Kościół uważa za równe w prawach i godności wszystkie prawnie uznane obrządki i że chce je na przyszłość zachować i zapewnić im wszelki rozwój; pragnie też, aby tam, gdzie zachodzi potrzeba, zostały one roztropnie i gruntownie rozpatrzone w duchu zdrowej tradycji, oraz aby im nadano nową żywotność, stosownie do współczesnych warunków i potrzeb.”
.
Zatem nie jest prawdą, że SV II zakazał odprawiania Mszy Św. w rycie trydenckim – co wydaje się sugerować bp D. J. Sanborn.
.
[ Idź do UWAGA_1 ]
– (Aktywne w pełnym zautomatyzowanym opracowaniu w PDF)
.
W „Góry Gelboe” m.in. czytamy:
.
 „W Bractwie zapanowały „rządy terroru” . Arcybiskup przekonany, że teraz ma budować armię ludzi przygotowanych do dialogu i zawierania kompromisów w celu osiągnięcia długo oczekiwanej aprobaty modernistycznego Watykanu, zrozumiał, że powinien teraz albo przekonać albo wyeliminować opozycję. I zaczął to czynić z nieugiętym postanowieniem, a nawet bezwzględnością. Sedewakantyzm został zakazany. Albo musiałeś powiedzieć, że Wojtyła jest papieżem albo opuścić Bractwo i żyć na wygnaniu i w ubóstwie.”
.
Po miesiącach negocjacji z Ratzingerem, został przedstawiony arcybiskupowi Lefebvre do podpisu dokument mający być przygotowaniem do ostatecznego, bardziej formalnego porozumienia. W tym fatalnym Protokole arcybiskup Lefebvre:
.
1) obiecywał wierność Janowi Pawłowi II i biskupom Novus Ordo; 2) zgadzał się zaakceptować rozdział 25 Lumen Gentium, w ten sposób przyjmując nauczanie Vaticanum II jako nauczanie Kościoła katolickiego, bez jakichkolwiek zastrzeżeń; 3) zgadzał się na dialog z Watykanem nad dyskusyjnymi punktami Vaticanum II, nową liturgią i prawnymi zagadnieniami, „unikając wszelkich polemik” tzn., rezygnując z publicznego potępienia błędu; 4) uznawał Nową Mszę i nowe sakramenty za ważne w formie ogłoszonej przez Pawła VI i Jana Pawła II w ich oficjalnym wydaniu, dając w ten sposób do zrozumienia, że są one katolickimi rytami promulgowanymi przez Kościół, a więc nie mogącymi być nieważne; 5) uznawał Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku, o którym sam mówił, że jest pełen błędów jeżeli nie herezji.
.
W zamian, Ratzinger przyznawał Bractwu miejsce w tym co arcybiskup Lefebvre zawsze nazywał „« Kościołem» soborowym”. Ponadto, Ratzinger zgodził się zasugerować „Ojcu Świętemu” nominowanie biskupa jaki miałby być wybrany spośród członków Bractwa.
.
Następnego dnia, 6 maja, arcybiskup Lefebvre naruszył porozumienie jakie sam podpisał, mówiąc Ratzingerowi, że jeżeli „papież” nie wyznaczy biskupa i nie przygotuje dla niego Mandatu Apostolskiego (pozwolenia na konsekrację) do połowy czerwca, on i tak przeprowadzi święcenia. Argumentował, że odroczenie tej ceremonii spowodowałoby wśród tradycjonalistów rodzaj rozczarowania. Co więcej, dodał: „hotele, transport, ogromne namioty przeznaczone na ceremonię, wszystko to już zostało wynajęte”.
.
Ratzinger i Arcybiskup spotkali się 24 maja. Ratzinger przekonuje go, że „Ojciec Święty” wybierze biskupa z Bractwa i zaaprobuje przeprowadzenie konsekracji 15 sierpnia, tylko czterdzieści pięć dni po tak upragnionej dacie 30 czerwca. Lefebvre odpowiedział w dwóch listach, jednym do Ratzingera a drugim do Wojtyły, nalegając na trzech biskupów i datę konsekracji 30 czerwca oraz zagwarantowanie dla Bractwa większości w „Komisji Tradycji”.
.
Ratzinger odpowiedział 30 maja nalegając na przyjęcie warunków Protokołu z 5 maja i na podporządkowanie się przez Arcybiskupa decyzji „papieża” dotyczącej konsekracji biskupich.
.
Lefebvre odpowiada 2 czerwca, potępiając ducha Vaticanum II i mówiąc Ratzingerowi, że zamierza dokonać konsekracji 30 czerwca przypominając, że Rzym zezwolił na ich przeprowadzenie 15 sierpnia.
.
Karuzela trwa. 15 czerwca arcybiskup Lefebvre udziela konferencji prasowej, w której powiedział, że Jan Paweł II nie jest katolikiem, jest ekskomunikowany, jest poza Kościołem, ale jest Głową Kościoła.
.
16 czerwca powiedział reporterowi, że zmieniłby swoje zdanie gdyby Jan Paweł II – który jeszcze dzień wcześniej nie był nawet katolikiem – zaaprobował czterech jego biskupów.
.
30 czerwca 1988 roku arcybiskup Lefebvre konsekrował czterech biskupów.
2 lipca Jan Paweł II ekskomunikował zarówno jego jak i jego zwolenników.
.
Idź do UWAGA_2 ] – (Aktywne w pełnym zautomatyzowanym opracowaniu w PDF)
.
 „Czy rzeczywiście myślał, że Watykan wzruszy się kwestią namiotów? Czy arcybiskup Lefebvre rzeczywiście uważał, że niedogodność z odwołaniem rezerwacji namiotów miała coś wspólnego z wynikłymi doniosłej wagi problemami? Oczywiście, że nie. Prawda jest taka, że w swoim sercu Arcybiskup wiedział, że Jan Paweł II nie jest papieżem i że kontakty z nim nie przebiegały w duchu poddania się jego „władzy” ale raczej były próbą uzyskania od Wojtyły tego co Wojtyła posiadał, a mianowicie: pozoru legalności.
.
Potwierdzeniem tego przypuszczenia może być jego stanowisko, które przedstawił czterem przyszłym biskupom 28 sierpnia 1987, tuż przed rozpoczęciem długiego procesu negocjacji: „Stolica Piotrowa” pisał w liście do nich, „urzędy kościelne w Rzymie okupowane są przez antychrystów. (Ibid., strona 1). Jak w tej sytuacji, można zapytać, mógłby on szczerze prowadzić negocjacje z tymi antychrystami, w celu zatwierdzenia przez nich jego Bractwa i dalszej z nimi współpracy? Jak mógłby nazywać Namiestnikiem Chrystusa tego, kogo potępił jako antychrysta?
.
[ Idź do UWAGA_3 ] – (Aktywne w pełnym zautomatyzowanym opracowaniu w PDF)
.
Prawdziwa przyszłość tradycjonalistycznego ruchu, który jest przyszłością katolickiej reakcji na modernistycznego nieprzyjaciela, leży w katolickim stanowisku wobec władzy papieskiej i natury Kościoła katolickiego. Z tego powodu uważam, że jest pilna i najwyższej wagi potrzeba abyśmy my, katoliccy kapłani i świeccy, którzy nie chcą żadnego kompromisu z nieprzyjacielem, działali razem zakładając katolickie seminaria. Równie duże znaczenie ma aby młodzi ludzie pochodzący z naszych parafii wyrzekli się wielu pokus światowych naszych czasów i poświęcili się Kościołowi w świętym stanie kapłańskim.
.
Jeżeli nie sprostamy temu zadaniu – wydania właściwie uformowanych księży – nie zdołamy w obliczu Boga uchronić naszego najbardziej wartościowego daru, naszej katolickiej Wiary. I ten święty skarb, który został nam powierzony pod troskliwą opiekę przez naszych przodków, czasem za cenę ich własnej krwi, przez nasze zaniedbanie będzie rzucony jak odpadki modernistycznym psom.
.
Musimy sprostać zadaniu i wykształcić prosto myślących katolickich kapłanów, księży wiedzących kto jest wrogiem Kościoła i gdzie on się znajduje, chcących raczej zwalczać go z gorliwością i świętym zapałem, niż podpisywać z nim porozumienie. Jeżeli zawiedziemy w tym usiłowaniu, dostaniemy to na co zasługujemy: te kaplice i szkoły, które tak uważnie i starannie chronimy przed modernizmem, zostaną obsadzone przez księży – nawet jeżeli ważnie wyświęconych – którzy przehandlowali czystość katolickiej Wiary za uznawanie przez modernistycznego heretyka.
.
[ Idź do UWAGA_4 ] – (Aktywne w pełnym zautomatyzowanym opracowaniu w PDF)
============================
.
3. W 2009 r. w Tygodniku Niedziela Nr 13/2009 pod nagłówkiem „Sprawa schizmy lefebrystów” Kard. Georges Cottier – były teolog papieski – komentuje burzę wywołaną decyzją Benedykta XVI o zniesieniu ekskomuniki z czterech biskupów tradycjonalistów.
.
„Kard. Georges Cottier OP: – Do schizmy abp. Marcela Lefèbvre’a doszło po Soborze Watykańskim, za pontyfikatu Pawła VI. Abp Lefèbvre rozpoczął od założenia seminarium w szwajcarskiej miejscowości Ecône. Na początku biskupi Fryburga i Sionu popierali jego inicjatywę, gdyż uważali, że w ten sposób będzie można zachować tradycyjne wartości, które zatracały się w burzliwym okresie posoborowym. Niestety, z czasem okazało się, że chodzi nie tylko o podtrzymywanie tradycji, lecz o odrzucenie Soboru Watykańskiego II.
.
Abp Lefèbvre – emerytowany arcybiskup Dakaru w Afryce, który osobiście uczestniczył w pracach Soboru, kontestował nauczanie soborowe w wielu dziedzinach, takich jak wolność religijna, ekumenizm, liturgia, a następnie dialog międzyreligijny. Bardzo wielu wiernych poszło za nim, by zaprotestować przeciwko dokonywanym ówcześnie nadużyciom liturgicznym. Założone przez abp. Lefèbvre’a Bractwo Kapłańskie św. Piusa X i związany z nim ruch tradycjonalistów rozwinęły się w wielu krajach, a szczególnie we Francji, w środowisku skrajnej prawicy (prawicowy ruch Action Française zawsze odwoływał się do wartości religijnych). W seminarium w Ecône było wielu seminarzystów i, w konsekwencji, abp Lefèbvre zaczął wyświęcać kapłanów. Następnie dokonał kolejnego kroku – udzielił sakry biskupiej czterem kapłanom.
.
– Dodajmy, że było to w 1988 r., a biskupami tradycjonalistami zostali: Bernard Fellay, Bernard Tissier de Mallerais, Richard Williamson i Alfonso de Galarreta.
.
– Problem w tym, że w Kościele katolickim biskupów mianuje Papież i nie mogą oni być konsekrowani bez jego zezwolenia (w katolickich Kościołach wschodnich biskupi są wybierani przez synod, lecz zawsze mają aprobatę Ojca Świętego). Ta nielegalna, choć ważna konsekracja biskupów ściągnęła na abp. Lefèbvre’a ekskomunikę zwaną „latae sententiae”.

„- To oczywiste, że ktoś nagłośnił tak bardzo delikatną sprawę, jaką jest negowanie Shoah, by uderzyć w Kościół i wywołać nastroje antykatolickie. Największą odpowiedzialność ponoszą za to oczywiście media. Dać na pierwszą stronę gazety tytuł: „Papież znosi ekskomunikę z biskupa, który neguje Holokaust” to nadużycie. To nie jest już informowanie, lecz manipulowanie!
Gdyby Benedykt XVI wiedział, że ten biskup jest negacjonistą, nie odwołałby ekskomuniki.” – źródło:
http://www.niedziela.pl/artykul/88161/nd/Sprawa-schizmy-lefebrystow – (według stanu na 15 marca 2015 r.)
.
[ Idź do Zrzut ekranów NR_6 ] – (Aktywne w pełnym zautomatyzowanym opracowaniu w PDF)

W tym miejscu zauważmy.

Na ostatnią sesję Soboru Watykańskiego II został przygotowany dla wszystkich obraz Matki Bożej Jasnogórskiej z listem Episkopatu Polski zapraszającym do Polski na uroczystości Milenium.
„Okazało się, że na ok. 3 tys. przekazanych upominków tylko jeden nie został odebrany. Nie przyjął go abp Marcel Lefebvre, który później założył Bractwo św. Piusa X, czyli ruch tradycjonalistów.
.
– czytaj „Ostatni polski uczestnik Vaticanum II – O. Jerzy Tomziński. Przedruk
https://jozefbizon.wordpress.com/2015/02/22/ostatni-polski-uczestnik-vaticanum-ii-o-jerzy-tomzinski-przedruk/
.
Papież Jan Paweł II zgodził się na konsekrowanie w dniu 15 sierpnia jednego biskupa wskazanego przez Bractwo Kapłańskie Św. Piusa X. W dniu 5 maja 1988 r. abp Marcel Lefebvre podpisał porozumienie z kard. Ratzingerem, które następnie Lefebvre zerwał.
Według kalendarza liturgicznego (w Polsce) na 15 sierpnia przypada UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY.
.
Czy zerwanie przez abp Lefebvre porozumienia i nieposłuszeństwo abp Marcela Lefebvre wobec papieża Jana Pawła II miało związek z faktem nie odebrania przez niego obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej i ze zgodą papieża Jana Pawła II na konsekrowanie biskupa w dniu Uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny przypadającej w Polsce na dzień 15 sierpnia?
.
30 czerwca 1988 roku arcybiskup Lefebvre konsekrował bez zgody Papieża czterech biskupów.
Ta nielegalna, choć ważna konsekracja biskupów ściągnęła na abp. Lefèbvre’a ekskomunikę zwaną „latae sententiae.
.
2 lipca Jan Paweł II ekskomunikował zarówno jego jak i jego zwolenników.
Zostaje wydany dokument „Motu proprio Ecclesia Dei Ojca Świętego Jana Pawła II z 2 lipca 1988”
(Tekst dokumentu w języku polskim pod
http://www.fssp.org/pl/eccldei.htm#Notes )
==================
.
4. 18 lipca 1988 r. –- w opactwie cysterskim Hauterive w Szwajcarii zostaje założone przez dwunastu księży i grupę seminarzystów Kapłańskie Bractwo Świętego Piotra.
Dekret erekcyjny Kapłańskiego Bractwa Świętego Piotra z 18 października 1988
http://www.fssp.org/pl/decerec.htm
.
Od 20 października 2002 r. Bractwo to prowadzi swą działalność również w Krakowie.
Prowadzi swą stronę internetową w języku polskimhttp://fssp.pl/.
Tam pod – http://fssp.pl/menu_items/57
m.in. czytamy:
.
„Kapłańskie Bractwo Świętego Piotra zostało założone 18 lipca 1988 w opactwie cysterskim Hauterive w Szwajcarii przez dwunastu księży i grupę seminarzystów. Wkrótce po założeniu Bractwa, ordynariusz diecezji augsburskiej w południowych Niemczech, biskup Joseph Stimpfle, na prośbę kardynała Ratzingera erygował pierwszy dom Bractwa na terenie Sanktuarium Maryjnego w miejscowości Wigratzbad w Bawarii, gdzie obecnie znajduje się europejskie seminarium Bractwa. Jeszcze w październiku tego samego roku do Wigratzbad przybyła grupa księży i około trzydziestu seminarzystów gotowych zacząć “od zera”. Obecnie Bractwo liczy ponad 130 księży i 130 seminarzystów.” (stan na 23 maja 2013 r.)

„Duchowość formacji kapłańskiej w Bractwie skupia się wokół Najświętszej Ofiary Mszy Świętej. Szczególnie wielką wagę przywiązuje się do wiernego przestrzegania tradycji liturgicznych i duchowych, zgodnie z wskazaniami Listu Apostolskiego Motu Proprio Ojca Świętego Jana Pawła II (Eccesia Dei adflicta (http://www.fssp.org/pl/eccldei.htm ) opublikowanego 2 lipca 1988, lezącego u podstaw erekcji Bractwa.

Za pełną zgodą Stolicy Apostolskiej oraz lokalnego biskupa, księża świadczą pelną posługę sakramentalną dla wiernych zgodnie z księgami liturgicznymi, obowiązującymi w 1962 roku.
.
[ Idź do Zrzut ekranów NR_7 ] – (Aktywne w pełnym zautomatyzowanym opracowaniu w PDF)
—————————–
20 października 2002 r. Bractwo obchodziło 10-lecie Duszpasterstwa Wiernych Tradycji Łacińskiej w Krakowie. I jak czytamy w uroczystościach miał wziąć udział Metropolita Krakowski J. Em. ks. kard. Stanisław Dziwisz. (źródło: http://fssp.pl/menu_items/26 ).
.
Kontakt: Bractwo Kapłańskie Świętego Piotra, Dom św. Jana Kantego, ul. Pod Strzechą 16, 31-152 Kraków, tel. +48 12 427 00 59, e-mail: fsspcracovia@gmail.com – źródło: http://fssp.pl/menu_items/3
.
Bractwo to bez siania zamętu, wichrzycielstwa i zgorszenia realizuje to o czym w wywiadzie z 2009 r. Kard. Georges Cottier OP mówi o abp Lefebvre: „Na początku biskupi Fryburga i Sionu popierali jego inicjatywę, gdyż uważali, że w ten sposób będzie można zachować tradycyjne wartości, które zatracały się w burzliwym okresie posoborowym.
———————————

Natomiast Bractwo Św. Piusa X używane jest obecnie jako młot do rozwalania Kościoła od środka i to rękoma samych katolików – szerząc przy tym podziały na lepszych katolików i gorszych katolików (a w zasadzie nie katolików).
Nie widać przy tym, aby samo Bractwo Św. Piusa X przeciwstawiało się temu.

Doszło do szczególnie haniebnych ataków na Papieży posoborowych odwołując się przy tym przez atakujących bezpośrednio lub pośrednio do Bractwem Św. Piusa X. Trwa nagonka na Kościół z wykorzystywaniem tegoż – szczególnie widoczna w Internecie. Trwa wojna informacyjna z Kościołem Rzymsko-Katolickim.
.
I tak dla przykładu.
Administrator prowadzący witrynę https://marucha.wordpress.com/ określa siebie jako tradycjonalistę sprzyjającemu Bractwu Św. Piusa X. Promuje na witrynie to Bractwo i podejmowane przez nie działania.
Od długiego już czasu – w ramach wojny informacyjnej – zamieszcza materiały kąśliwe w stosunku do papieży posoborowych sam czyniąc przy tym kąśliwe uwagi. Zwalczanie na przeróżne sposoby Papieża Św. Jana Pawła II jest wręcz obsesją tej witryny – zresztą nie jedynej witryn w tym się specjalizującej. Posiada osobą o nicku JO pełniącą niejako rolę strażnika komentujących i traktującego z przysłowiowego buta tych, którzy usiłują tam stanąć w obronie tych papieży i Kościoła po Vaticanum II.
.
16 lutego 2015 r. zamieszczony został tam
List ks. Lukasa Webera, przełożonego FSSPX w Polsce, pod którym dla wzmocnienia prestiżu JO strażnika witryny wpisano: „Pragnę jeszcze raz podkreślić, że bez entuzjazmu i zaangażowania naszego przyjaciela z gajówki, Pana JO, nie zrobilibyśmy nic, przelewając słowa z pustego w próżne. Admin” https://marucha.wordpress.com/2015/02/16/list-ks-lukasa-webera-przelozonego-fsspx-w-polsce/
.
List_ks_Lukasa_Maruch_16_02_2015 wc 807 w
W niedzielę 21 października 2012 r. – „Dziennik gajowego Maruchy” zamieszcza paszkwil na Jana Pawła II zatytułowany „Osoba i czyn”. Jest to przeniesienie w obszar polskojęzyczny fragmentów paszkwilu na Jana Pawła II firmowanego przez O. Luigi Villa wydanego w 2010 r. w wielu obcych językach – w tym w języku francuskim.
.
Poniższy artykuł, którego powstanie zawdzięczamy naszym gościom z Francji – Pani Tralala i Panu Marostowi, zawiera kilka fragmentów z książki “Osoba i czyn” autorstwa Karola Wojtyły, należącej podobno do najważniejszych dzieł filozoficznych późniejszego papieża, bł. Jana Pawła II. Tłumaczenia (niedoskonałego, poprawki mile widziane) dokonał gajowy w ścisłej współpracy z translatorem Google.
.
Z komentarzy rezygnujemy. Katolikom będą potrzebne raczej sole trzeźwiące.
Admin.
.
Osoba i czyn zawiera Maruch na 21_10_2012  wc 806 w

.
Zainicjowanie ataku na Jana Pawła II – w obszarze polskojęzycznym – następuje poprzez osoby z Francjitj. stąd, gdzie założone przez abp Lefèbvre’a (Francuza) Bractwo Kapłańskie św. Piusa X i związany z nim ruch tradycjonalistów szczególnie się rozwinął w środowisku skrajnej prawicy.
.
Akcja już na samym starcie natrafiła na merytoryczny opór i ostatecznie nastąpiło jej zablokowanie.
.
W pierwotnym tekście „zawiera kilka fragmentów z książki” zamieniono na „zawiera kilka tez wydedukowanych z książki
.
„Poniższy artykuł, którego powstanie zawdzięczamy naszym gościom z Francji – Pani Tralala i Panu Marostowi, zawiera kilka tez wydedukowanych z książki „Osoba i czyn” autorstwa Karola Wojtyły, należącej podobno do najważniejszych dzieł filozoficznych późniejszego papieża, bł. Jana Pawła II. Tłumaczenia (niedoskonałego, poprawki mile widziane) dokonał gajowy w ścisłej współpracy z translatorem Google.
.
Z komentarzy rezygnujemy. Katolikom będą potrzebne raczej sole trzeźwiące.
Admin.
.
Osoba i czyn Maruch na 15_03_2015 wc 807 w
http://marucha.wordpress.com/2012/10/21/osoba-i-czyn/
————————
22 lutego 2013 r. – została opublikowana w PDF książka „Osoba i czyn” (skan z oryginału wydania I z roku 1969), a 25 czerwca 2005 został opublikowany skan z oryginału wydania II z roku 1985 r.dając w ten sposób ostateczny odpór kalumniom i oszczerstwom wymierzonym w Papieża Jana Pawła II i w Kościół Rzymsko-Katolicki.
.
„OSOBA i CZYN – Karol Wojtyła – 1969”
https://jozefbizon.wordpress.com/2013/02/22/osoba-i-czyn-karol-wojtyla-1969/
.
28 lutego 2013 r. – po opublikowaniu skanu książki wydania I „Osoba i czyn” opublikowano:
O tym jak Gajowy Marucha kpiąc sobie poległ na „Osoba i czyn” Kardynała Karola Wojtyły (Wydanie I z 1969 r.)
https://jozefbizon.files.wordpress.com/2013/02/o-tym-jak-gajowy_marucha_polegl_na-osoba-i-czyn-kardynala_karola_-wojtyly.pdf
.
 „DODATEK SPECJALNY po AKT OSTATNI
https://jozefbizon.files.wordpress.com/2013/02/dodatek_specjalny-o-tym-jak-gajowy_marucha_polegl_na-osoba-i-czyn-kardynala_karola_wojtyly.pdf
Dziś w chwili dziejowej próby Polacy muszą ramię w ramię stanąć w obronie Kościoła Katolickiego w Polsce. Muszą pamiętać, że Polska będzie katolicka albo jej wcale nie będzie! Stanięcie murem i zgromadzenie się Polaków wokół osoby Św. Jana Pawła II jest dziś naszą dziejową koniecznością.
——————–
Boguchwała, A.D. 16 marca 2015 r. – Józef Bizoń
Ps.  – Pobierz pełną zautomatyzowaną wersję zawierającą zrzuty ekranów przywołanych tu źródeł. Jest ona pod
https://jozefbizon.files.wordpress.com/2015/03/064_bractwo_sw-piusa_x_w_ujeciu_jako_schizma.pdf

Informacje o Józef Bizoń

jb.boguchwala@gmail.com
Galeria | Ten wpis został opublikowany w kategorii Jan Paweł II, Józef Bizoń, Kościół Rzymsko-Katolicki, Sobór Watykański II. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.